11-12-19; Een belangrijk telefoontje, tassen pakken!

11-12-19; Een belangrijk telefoontje, tassen pakken!

Rond 10:30 uur werd papa op zijn werk gebeld door Dr. Brandsma van het PMC. Gister is het overleg met de artsen geweest en hebben ze unaniem besloten dat het noodzakelijk is om Charlotte opnieuw te opereren. Dit hoeft niet perse met spoed, maar er is voor Charlotte een plekje op de OK voor morgenochtend!

Oftewel, we moeten snel de tassen inpakken en alles regelen voor Sophie en de hond want we moesten ons vandaag om 15:00 uur melden in Utrecht. Eerst bij de afdeling anesthesie en daarna inchecken in het Maxima.

Morgen om 9:30 uur staat Charlotte op de planning om geopereerd te worden. De operatie zal vergelijkbaar zijn qua impact en duur als de vorige. Hij zal net zoveel risico’s hebben als de 1e operatie en zal even veel tijd kosten.

Ik ben direct alle tassen gaan pakken. Papa heeft school gebeld en gezegd dat hij eraan kwam om Charlotte eerder uit school te halen. Sophie hebben we bij opa en oma gebracht en voor Beau hebben we kunnen regelen dat de buren haar zouden uitlaten.

Alles snel geregeld en GAS op die auto!

Rond 15:30 uur kwamen we in onze kamer in het PMC. Dit keer een kamer tegenover de vorige kamer. Een mooi uitzicht op de binnentuin en de super mooie kerstversiering op het balkon. Het is natuurlijk wel bijna kerst!

Voor elke operatie hebben ze bloed nodig van de patiënt, dit om bloedgroep te bepalen etc. Er is gekozen om een simpel vingerprikje te doen. Dit omdat het de laatste tijd heel erg moeizaam is om überhaupt iets bij Charlotte te doen. Ons gevoel klopte precies, we zijn ruim 45 minuten bezig geweest om het vingerprikje uit te voeren.

Zoveel strijd en zoveel kracht dat erbij komt kijken om Charlotte uiteindelijk met 4 man tegen te houden en gewoon maar ‘door te pakken’.

Ze zat op mijn schoot, was heel erg stijf in de strijd en na het vingerprikje voelde ik haar slap worden en ontspannen. Heel bizar. Dat je zoveel kracht in je hebt als 5 jarig meisje die iets niet wilt.

Ze was in paniek, wilde niet luisteren naar onze geruststellende woorden en leefde compleet in haar eigen wereld. Slaan, schoppen en bijten, mijn bril afslaan etc. Niet te doen dit.

Als dat de komende tijd maar goed gaat!

Geen reacties

Je reactie toevoegen