25-07-19; De dag die ons leven op zijn kop heeft gezet!

25-07-19; De dag die ons leven op zijn kop heeft gezet!

25 Juli 2019;
Sophie en Charlotte waren lekker bij opa en oma Django aan het zwemmen. Het was die dag zo ontzettend warm, dat een beetje afkoeling in het zwembad geen kwaad kon!

Papa had een storing aan een van de koelingen op zijn werk. Papa werkt net als mama in een supermarkt. Zeker in de zomer is de kans groot dat een van de koeling in storing raakt. Dat was nu dus het geval. Papa en ik waren daarheen om nog enigszins de schade te beperken.

Rond 19.30 uur was Charlotte klaar met het zwemmen en wilde uit het zwembad klimmen.
De laatste tijd was ze al wat onhandiger dan normaal, ze viel sneller en was motorisch soms niet heel sterk meer. Ook nu, ze bleef hangen met haar voet achter de rand van het zwembad bij het uitklimmen en viel daardoor met haar hoofd op de betonnen tegels in de tuin.

Charlotte begon enorm hard te huilen en zei na een paar seconden dat ze niets meer zag. Op dat moment kwamen papa en mama thuis. Na even kroelen bij opa zei ze dat ze heel moe was en dat ze wou gaan liggen. Samen hebben we haar op het loungebed bij oma in de tuin gelegd. Daar begon ze opeens te spugen en vanaf dat moment reageerde ze niet meer op de dingen die wij haar vroegen.

Papa heeft direct de huisartsenpost gebeld en we moesten met spoed langskomen.
Aldaar nam de arts het uiterst serieus en werd direct de ambulance en trauma helikopter gealarmeerd.

In overleg met de arts van de heli is er besloten om jou met de ambulance naar het UMC in Utrecht te brengen. De heli zal standby blijven voor ons, mocht dit nodig zijn.

Na een ritje van +/- 25 min (Oosterhout – Utrecht) kwamen we aan op de IC van het UMC in Utrecht.  Er stonden wel 15 artsen/verpleegkundigen en specialisten voor ons klaar. Na wat onderzoeken werd er besloten om een CT-scan te maken van haar hoofd. Het vermoeden bestaat dat er een hersenschudding of misschien zelf een bloeding in haar hoofd zal zitten. Het was lang wachten op de uitslag.

Inmiddels waren papa en oma ook in Utrecht aangekomen. De uitslag van de CT/scan was niet goed. Er was iets te zien, maar wat het precies was was nog niet duidelijk. Het kan een aangeboren afwijking zijn, maar het kan zomaar ook een tumor o.i.d. zijn.

Er moest een MRI gemaakt worden om zeker te zijn waar we mee te maken hebben.

Jeroen (papa’s collega) en zijn vrouw Yvette hadden het nieuws te horen gekregen en zijn direct in de auto naar Utrecht gestapt! Op de achtergrond hebben zij al het een en ander geregeld voor papa’s en mama’s werk.

De uitslag van de MRI was heftiger dan we dachten/hoopten. Er zat een tumor die direct verwijderd moest worden. Gezien het feit dat ze nog steeds bewusteloos was, is er besloten om diezelfde nacht nog te gaan opereren.

Er was weinig keuze voor ons. De tumor/cyste waren zo groot en hadden al zoveel verdrukt in haar hoofd dat het er wel uit MOEST. De operatie is niet zonder risico’s. Maar het risico op overlijden binnen een hele korte tijd als we nu niets zouden doen, was groter dan de risico’s van de operatie.

Het is inmiddels 02:45 uur, de OK is gereed gemaakt, alle artsen en assistenten zijn bij elkaar geroepen en wij worden begeleid naar de OK.
Op de OK werd ze klaar gemaakt, alle draadjes werden aangesloten en ze werd van het bed van de IC naar het OK bed over getild, toen ze opeens wakker werd.

Ze begon volop te kletsen tegen de mensen van de OK, over haar spaar plannen om een eigen huisje/boerderij te kopen. Eindelijk, na al die slopende uren zagen wij ons eigen Charlotte weer!

De neurochirurg (dokter Oudekerk) stond met een mond vol tanden te kijken naar wat jij allemaal deed. Hij was de arts die opgeroepen werd zodra de eerste uitslag van de CT bekend was. Hij werd op de hoogte gehouden van alle ontwikkelingen en hij was degene die ons het slechte nieuws van de MRI vertelde. Hij stond op het punt om te opereren. Maar gezien het feit dat Charlotte niet meer buiten bewustzijn was, heeft hij besloten dat het veiliger is om morgenochtend met een fris, uitgeslapen en compleet team te starten aan de operatie. Op dit moment was hij zelf niet goed uitgeslapen, had hij niet het volledige team beschikbaar en zag hij het eerlijk gezegd niet echt zitten. Al met al dus een goede beslissing om Charlotte nu niet met spoed te opereren, maar even te wachten tot morgen ochtend.

Nog even wat praktische dingen regelen. Sophie blijft lekker bij opa en oma Django. Hier voelt ze zich thuis, gaat alles gewoon door voor haar en is ze niet zo druk bezig met onze sores. Beau, dat is een lastiger verhaal. Onze hond is niet gewend om dag en nacht met een andere hond te zijn, laat staan om hem in een vreemd huis/situatie te zetten.
We hebben het zo kunnen regelen dat opa Poes (de papa van mama) ‘savonds een wandeling met haar gaat maken en ‘smorgens rijd 1 van ons op en neer voor Beau. Ook kunnen we dan wat spullen halen/brengen en een was tussendoor draaien. Misschien is even je hoofd leeg maken ook niet verkeerd.

Geen reacties

Je reactie toevoegen